طرح یک ایده، با توجه به ماهیت ذهنی آن، می‌تواند فارغ از هر گونه قید و بندی صورت پذیرد. اما برای عملی کردن آن، باید به بسیاری از این محدودیتها مثل قوانینی فیزیکی، حقوقی و ... توجه کرد. طرح ایده‌های نو، رابطه مستقیمی با خیال پردازی و خلاقیت دارد. این مطلب از کتاب داستان رابرت مک کی ترجمه محمد گذر آبادی چنین است که عناصر در داستان شامل واژه‌شناسی، ساختار، حادثه، صحنه، لحضه، سکانس، پرده، داستان، مثلث داستان، شاه پیرنگ، خرده پیرنگ، ضد پیرنگ، تفاوتهای صوری در درون مثلث داستان، پایانه‌های بسته در برابر پایانه‌های باز، کشمکش بیرونی در برابرکشمکش درونی، قهرمان منفرد در برابر تعدد قهرمان منفعل، زبان خطی در برابر غیر خطی، علیت در برابر تصادف، واقعیت پایداردر برابر واقعیت نا پایدار، تغییر دربرابر ایستائی، سیاست طرحی داستان، وبلاخره نویسنده باید بر فرم کلاسیک تسلط داشته باشد وبه چیزی که می نویسد ایمان داشته باشد واین کلید حل معمای طرح یا ایده می‌باشد .

به سه مدل از نظر فرم دندانه تقسيم مي شود :

1ـ فلز بر : كه داراي دندانه هاي ريز و پشت سرهم مي باشد عموماً براي برش فلزات مانند مس و برنج بكار مي رود در معرق چوب براي برش صدف ـ خاتم ... و گاهي برش هاي ظريف مو مورد استفاده قرار مي گيرد.  

2ـ چوب بر : به آن تيغ اره مويي پا ملخي هم گفته مي شود و دندانه هاي آن به صورت زوج مي باشد. عموماً‌ براي برش چوب ها ـ صدف مصنوعي ـ فيبر مصنوعي مورد استفاده قرار مي گيرد.

3ـ گردبر : در دو نوع وجود دارد :

حالت اول : يك تيغ اره مويي فلز بر است كه تابيده به دور خود مي باشد. 

حالت دوم : يك تيغ اره مويي است كه دورتادور آن حالت الماسي دارد

كمان اره مويي به شكل u مي باشد و داراي 25 سانتيمتر طول برش مي باشد . گاهي اوقات بخاطر طول برش بيشتر دو عدد كمان اره مويي را به همديگر جوش داده «‌كمان دوبل» ساخته و از آن براي برش بلند استفاده مي كند .

مشخصات كمان اره مناسب :

1ـ سبك باشد   2 ـ فنر محكم داشته و زود قدرت فنري خود را از دست ندهد  ،‌3ـ داراي پيچ و خروسكي جنس خوب باشد كه در اثر باز و بسته شدن زود هرز نگردد.  ،  4ـ داراي دسته مناسب با دست هر شخص باشد.

چنانچه در نظر باشد طرحي يا شكلي در روي چوبهاي نازك يا صفحات چندلايي برش داده شود ، اين كار به وسيله اره كمان ميسر خواهد بود.

اين اره ها فرمهاي مختلفي دارند ، اما به طور كلي هرچه كمان نعلي شكل اره داراي طول بلندتري باشد ، ميدان وسيعتري را مي توانيد برش دهيد . بهترين نوع تيغه اي كه براي عمل بريدن مناسب است به «پاملخي» معروف است . براي بكارگيري اره كمان به مراحل زير توجه كنيد :

ـ يك سر تيغه را در ميان پيچ خروسك و كمان به صورتي قرار دهيد كه لبه برنده تيغه اره به سمت دسته اره باشد.

ـ پيچ خروسك را محكم كنيد .

ـ سر ديگر را به طوري كه با يك دست كمان اره را فشرده كرده ايد ، در داخل پيچ خروسك سمت ديگر قرار دهيد .

ـ قطعه كاري را كه در روي آن طرح مورد نظر را رسم كرده ايد ، در روي سطحي صاف قرار دهيد .

ـ چنانچه فرم يا شكلي در وسط قطعات كار وجود دارد ، مي توانيد ابتدا با سوراخ كردن داخل شكل به صورتي كه به طرح اصلي صدمه نزند و قرار دادن تيغه اره در داخل سوراخ و محكم كردن آن ، طرح را تا انتها برش دهيد.

معرق كاري : ( فرهنگ دهخدا )

ساختن يا نصب كاشي هاي معرق ، معرق كاري در قرن 6 هجري يعني در دوره سلجوقيان به سمت كمال رفت و بسيار متداول گرديد. در قرن هشتم هجري هنرمندان معرق كار بمراتب از هنرمندان عهد سلجوقي جلو افتادند .

 در اين قرن موفق شدند اجزايي را كه اشكال معرق از آنها تشكيل مي يابد كوچكتر كنند و لطيفترين و زيباترين اشكال بنائي و هندسي را در مجموعه اي از رنگهاي زيبا و براق كه جز در فنون و صنايع شرقي مخصوصاً ايراني ديده نمي شود نمايش دهند . مخصوصاً ارزاني معرق بيشتر موجب شيوع آن گرديد . زيرا هزينه ساختن معرقهاي لعاب صدفي دار بمراتب كمتر از هزينه آجرهاي كاشي مينايي بود و علت اين امر واضح است. زيرا در كاشي لازم بود پس از كشيدن رنگ و نقش يك بار ديگر آن را در كوره گذارند و اين عمل گذشته از هزينه اضافي كه داشت چندان مورد اطمينان نبود و چه ممكن بود كاشيها از كوره سالم بيرون نيايد ، صنعت معرق كاري در قرن هاي نهم و دهم هجري به منتهاي ترقي خود رسيد در اين دوره مراكز مهم معرق سازي شهرهاي اصفهان ، يزد ، كاشان ، هرات ، سمرقند و تبريز بود.

 در تاريخ ايران هنري كهن محسوب مي شود. زندگی انسان از نخستین دوران ،با هنر عجین بوده است و به تدریج که ادمی رشد و

تکامل یافته ،هنر نیز همزمان با او به صورتهای مختلف تعالی یافته است.تا کنون تعریف ها و نظر های گوناگونی درباره هنر ارائه شده است وآنچه که به وضوح از بررسی آنها قابل ذرک است ،این است که هنر بیان کننده حالت های  عاطفی و انعکاسهای  روحی انسان است که .به شکلهای متفاوت نمایان میگردد   

.هنر را از نقطه نظرزمانی میتوان به دوره های "کلاسیک"و "معاصر " تقسیم نمود

هنر های کلاسیک که ریشه در زندگی مردم دارند بر اصولی استوارند که مطابق با آداب و سنن و محیط زیست هر منطقه تولد ورشد یافته اند.این گونه هنر ها در ایران به مینیاتور،تذهیب ،  مینا کاری ، زری بافی ،خاتم کاری ،منبت و معرق کاری و...شهرت یافته اند که در کل به عنوان .هنر های سنتی" شناخته شده اند  "

 منبع \سایت آموزش معرق چوب ایران

شخصیت های خوب اساس موفقیت فیلم نامه است .

بدون شخصیت ماجرایی وجود نخواهد داشت !!                                     

شخصیت چیست ؟!

در جواب می توان گفت که شخصیت عبارت است از کارهایی که می کند نه از آنچه می گوید !!

خدایــــا بنده ای   درد    آشنـــایم

به سر افتاده ای بی دست و پایم

ز غمـــــها سینه ام دریاست دریا

گــــــواهم گـــریه های هــــایهایم

به  درگــــــاه  تو  مینـالم به زاری

مــــرا بـگـــذار با ایــن نـــاله هایم

مــــرا در آتــــش عشقت بــسوزان 

مکن زین شعله ی سرکش رهایم

از ایــــن آتـش دلم را پر شرر کن  

بسوزان ، سوز دل را بیشتر کن

به آه  در  گلـــو  بشکسته ســوگند

به سوز سینه های خسته سوگند

به غـــــم پرورده ی محنت نصیبی

که در خون جگر بنشسته سوگند

به اشــــک مــادری کز داغ فرزند

فرو ریزد به رخ پیوسته ، سوگند

به بیماری که در هنگامه ی مرگ

بر آید نــاله اش آهسته ، سوگند

به  آن  بـــرگشته  ایــــام  نگون بخت

که راهش از همه سو بسته سوگند

مرا در بیکسی پیوسته کس باش

بوقت نــــاله هـــا فریــاد رس باش

به بی پــــاىٔی کـــه  در راهی خــزیده

به بیدستی که دست از جان کشیده

به محرومی که نالد در شب تار

ز غمـــــها جان او بر لب رسیده

به آن بیـــــمار دار شــب نخفته

که ریزد اشک محنت تا سپیده

به ناکامی که در شور جوانی

به خـــاک ســرد گوری آرمیده

به پیـــر خسته جــان مستمندی

که پشتش در تهیدستی خمیده

به آن طفل یتیم بی پناهی

که   لبــخند محبت را ندیده

بده دستی که دستی را بگیرم

ز خجلت پیش محتاجان نمیرم

قسم بر دستـــــگاه کبـــریاىٔی

قسم بر شوکت عرش خداىٔی

قسم بر بینوای سیر چشمی
که   دارد صـــد نـوا در بینواىٔی

قسم بر گلرخ عاشق نوازی

که در او نیست رنگ بیوفاىٔی

قسم بر مادری کز هجر فرزند

بود گریان به شبهای جداىٔی

قسم بر دختری کز راه پرهیز

شکیباىٔی کند در پارســاىٔی

دو رنگی را ز جان من جدا کن

دلـــم  را  با محبت آشنـــا کن

شاعر : مهدی سهیلی 

و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت

و بدانیم اگر نور نبود منطق زنده ی پرواز دگرگون می شد

و بدانیم که پیش از مرجلن خلائی بود در اندیشه ی دریاها

مرگ پایان یک کبوتر نیست

مرگ وارونه ی یک زنجره نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاریست

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد

و همه می دانیم ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است

درویشی به به در دیهی[1] رسید جمعی کدخایان را دید آن جا نشسته، گفت چون چیزی بدهید وگرنه با شما نیز آن کنم که با آن دیگر کردم. ایشان بترسیدند گفتند مبادا این ولیّی یا ساحری باشد و خرابیی از او به ما رسد. آنچه خواستند بدادند. بعد از آن از او پرسیدند که که با آن ده دیگر چه کردی؟ گفت آن جا سوال کردم هیچ به من ندادند، آن ده رها کردم و این جا آمدم اگر شما نیز چیزی به من نمی دادید این ده رها می کردم و ده دیگر دیگر می رفتم.

(عبید زاکانی)