آیا می توانید ذهنتان را از پرسه زدن باز دارید

و آن را به یگانگی ابتدایی -با هستی- باز گردانید؟

آیا می توانید بدنتان را همانند نوزادان دوباره نرم و انعطاف پذیر کنید؟

آیا می توانید دید درونی تان را پاک کنید

تا چیزی جز نور نبینید؟

آیا می توانید دیگران را دوست بدارید

و آنها را بدون تحمیل خواسته های خود راهنمایی کنید؟

آیا می توانید در برخورد با مسائل مهم و حیاتی زندگی هیچ دخالتی نکنید

 و اجازه دهید آنچه باید، رخ دهد؟

آيا مي توانيد از ذهن خود دست بكشيد

و بدون دخالت ذهن درك كنيد؟

داشتن بدون احساس مالكيت،

عمل كردن بدون انتظار داشتن

و راهنمايي كردن بدون سعي در حكم راندن

فضايل عالي محسوب مي شوند.

ندانستن، دانش راستين است.

تلاش براي انباشتنِ دانش، بيماري است.

ابتدا بدانيد كه بيماريد،

سپس براي سلامتي كوشش كنيد.

فرزانه طبيب خود است.

او خود را از تمام دانسته هايش رها نموده

پس در حقيقت يكپارچه و كامل است.

شرافتمند هر چه را می خواهد در خود میجوید و دون و فرمایه در دیگران!

اگر برای یک اشتباه هزار دلیل بیاورید،در واقع هزار و یک اشتباه از شما سرزده است.  

ترسو قبل از مرگش بارها می­میرد؛ دلیر فقط یک بار طعم آن را می­چشد.

شاید زندگی آن جشنی نباشد که تو آرزویش را داشتی  ،اما حالا که به آن دعوت شده ای ، تا میتوانی زیبا برقص. 

اگر شاد بودی آهسته بخند تا غم بیدار نشود و اگر غمگین بودی آرام گریه کن تا شادی ناامید نشود. 

باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی‌های شبانه
می‌خورد بر مرد تنها
می‌چکد بر فرش خانه
باز می‌آید صدای چک چک غم
باز ماتم
من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی‌دانم، نمی‌فهمم
کجای قطره‌های بی کسی زیباست؟
نمی‌فهمم، چرا مردم نمی‌فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می‌لرزد
کجای ذلتش زیباست؟
نمی‌فهمم
کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسر و پروانه‌های مرده‌اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟
نمی‌دانم
نمی‌دانم چرا مردم نمی‌دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دل‌هاست
کجای مرگ ما زیباست؟
نمی‌فهمم
یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مُرد
کودکی ده ساله بودم
می‌دویدم زیر باران، از برای نان
مادرم افتاد
مادرم در کوچه‌های پست شهر آرام جان می‌داد
فقط من بودم و باران و گل‌های خیابان بود
نمی‌دانم
کجای این لجن زیباست؟
بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا
که باران هست زیبا، از برای مردم زیبای بالادست
و آن باران که عشق دارد، فقط جاری ست بر عاشقان مست
و باران من و تو درد و غم دارد...